پيوند عشق حقيقي حتي به مرگ گسيخته نميشود چه رسد به دوري

ولتر

چه بسا دردهاي درمان ناپذير را که عشق درمان کرده است

فريدون سنجري

در عشق پيروز کسي است که پاي به فرار مي نهد

ناپلئون

عشق وقتي به حرف عقل گوش ميدهد که رفته باشد

فرانسوا زماگان

عشق تنها مرضي است که بيمار از آن لذت ميبرد

افلاطون

عشق غالبا يکنوع عذاب است اما محروم بودن از آن مرگ است

شکسپير

عشق قويترين سپاه است زيرا در يک لحظه بر قلب و مغز و جسم حمله ميکند

ولتر

عشق وقتي به سراغ پيران ميرود آنها را جوان ميکند

برنارد شاو

عشق حواس را از ديدن عيوب منع ميکند

ارسطو

عشق بلائيست که همه خواستارش هستند

افلاطون

عشق روح را توانا تر ميسازد و انسان را زنده دل نگه ميدارد

توماس مان

کسانيکه در عشق تظاهر ميکنند زودتر از عشاق حقيقي به مقصد ميرسند

لانکلوس

وقتي موضوع عشق در کار است پاي عقل ميلنگد

موريس مترلينگ

وقتي که بخواهيم درباره عشق منطقي فکر کنيم,عشق واقعيت خود را از دست ميدهد

اسپينوزا

هيچ شکنجه اي بدتر از اين نيست که انسان نه عشق بورزد و نه عشق نثار او شود

کامل موکليير

عرفان معجوني شگفت انگيز از مکتب هاي مختلف فلسفي جهان است. در عرفان عقايد برهمن ها، بودائي ها، رواقيان، نسطوريان، مهريان، عقايد مسلمانان زاهد، عقايد افلاطونيان جديد و حتي نکاتي از آئين زرتشت مي توان يافت.

از کلمه عرفان "ميستيک" يا "ميستيسيزم" يا "گنوسيسم" که با معني "مرموز، پنهاني، مخفي" است و به فارسي آن را "عرفان" ترجمه شده، بطور متداول و معمول جهان بيني ديني خاصي مفهوم مي گردد، که امکان ارتباط مستقيم و شخصي و نزديک (و حتي پيوستن) و وصل آدمي را با خداوند، از طريق آنچه به اصطلاح: "شهود" و "تجربه باطن" و "حال" ناميده ميشود جايز و ممکن الحصول ميشمارد.

انديشه مندان نوع انسان به دو دسته منقسم ميشوند. دسته اي معتقد به حقيقت اين عالمند و مي گويند آنچه به وسيله حواس ما درک ميشود به ذات خود قائم است، و با زوال ما زوال نمي پذيرد. گروه ديگر به حقيقت اين عالم معتقد نيستند و مي گويند: جهان خارج، مجموعه ايست از تصورات ما؛ به عبارت ديگر: مجموعه اي از معاني ذهني است که بذات خود حقيقت ندارد و اگر وجودي دارد در ذهن است.

مناقشه طرفداران اين دو نظريه که يکي را پيروان مکتب اصالت ماده و ديگري را پيروان مکتب اصالت تصور ناميده اند، سرتاسر تاريخ فکر بشري را اشغال کرده است. براي تلفيق و جمع ميان اين دو نظريه، کوششهاي فراواني صورت گرفته است که از بحث ما خارج است.

عارفان از بين دو نظريه بالا راه ميانين را گزيده اند. بدين معني که به ادراکات حواس که جهان آگاهي عملي از آن تکوين مي يابد اقرار مي کنند، و آن را قوه تصويرگر فکر مي دانند، ولي به وجود جهاني از علل که در ماوراء مدرکات حواس قرار دارد نيز قائلند، و مي گويند آن را حقيقتي است برتر از حقيقت عالم حسي.

بنابراين عارفان بدين طريق راه حل ميانه اي را پيش مي نهند که بيشتر مورد توجه دينداراني است که مي خواهند ميان دين و لوازم اخلاقي آن از يکسو، و موهبتهاي علم که از تجربه حسي حاصل شده است از ديگر سو، تلفيق کنند.

البته اين بدان معني نيست که صوفيه پيرو مکتب اصالت ماده ساده اي هستند و به عالم حس ،وجودي مطلق ارزاني مي دارند. بلکه اذعان دارند که اقرار به وجود عالم حس از جهت سلوک آدم ضروري است، زيرا آدمي تا در قيد حيات است در اين جهان محسوس زندگي مي کند و سلوک خود را نسبت به آن بنا مي نهد. از سوي ديگر صوفيه پيروان خود را از اقامه برهان عقلي بر وجود خداي تعالي برحذر مي دارند و بطوري که "کانت" در "متناقضات" خود ميگويد، اين کوششي است بي نتيجه. با اين وضع آنها ميخواهند پيروانشان از راه مشاهدهً باطن، به وجود آگاه شوند و با حقيقت ازلي رو به رو گردند. وقتي صوفي در اين راه قدم نهد مي تواند تجربه اي مافوق اين تجربه هاي معمولي حاصل کند، و بدرک آن حقايق متعالي نائل آيد.

بهر صورت عرفان دين نيست و اگر غايت دين، ميسر ساختن رويت خداست در آخرت، عارف براي حصول اين رويت منتظر نمي ماند؛ بلکه به اعمالي متوسل ميشود که آنها را فوق فرائض ديني ميشمارد. او به سعادت اين جهان رغبتي ندارد، بلکه مي کوشد تا به سعادتي متعالي تر از آن دست يابد. همه توجه او به حقايق و ارزشهاي روحي است و هر چه را جز آن باشد بي ارج مي شمارد، و به لذتي دل بسته است که از هر لذت ديگر فراتر  است.

اين نکته نيز قابل اشاره است که اين لذت نتيجه ايست که عارف بدون آنکه براي نيل به آن سعي کرده باشد فراچنگ مي آورد، و او هرگز اين لذت را مقصود غايي خود قرار نداده است، زيرا هدف غايي عارف جز اتحاد با خدا نبوده است. اتحادي که همه هدفها و غايات محدود و شخصي در آن معدوم گرديده است، بديهي است اين اتحاد، در عرفان اقوام مختلف جهان بصورتهاي متفاوت بيان شده است که مستلزم بحث جداگانه اي مي باشد.

افلاطون

آنجا که حقيقت نباشد همه چيز پست و زشت و مبتذل است

سقراط

آنچه هستي باش

نيچه

آنچه هستيد شما را بهتر معرفي ميکند تا آنچه ميگوييد

امرسون

انسانيت نيازمند حقيقت است

بيکن

چون حقيقت را شناختي از آن پيروي کن

حکمت چين هندو

حقيقت را دوست بدار ولي اشتباه را عفو کن

ولتر

حقيقت را با بيطرفي و با روحي آزاد از هرگونه تعسب جستجو کنيد

دکارت

خورشيد صفت و با همه کس يک رو باش

بايزيد بسطامي

حقايق را بگوييد و مردم را آگاه سازيد و مطمن باشيد که کشته خواهيد شد

ولتر

فحش دليل آن کساني است که حق ندارند

روسو

کسانيکه حقيقت را درک کرده اند با افرادي که حقيقت را دوست دارند برابر نيستند

کنفوسيوس

هميشه حق را بدون بيم بيان کن و شيطان را خجل ساز

شکسپير

هيچ چيز زيبا نيس مگر حقيقت

بوالو

يا چنان نماي که هستي يا چنان باش که مينمايي

بايزيد بسطامي

تو ای رامین تو ای دیرینه دلدارم
چو می خواهم که نامت را نهانی بر زبان آرم
 صدا در سینه ام چون آه می لرزد
چو می خواهم که نامت را به لوح نامه بنگارم
قلم در دست من بیگاه می لرزد
نمی دانم چه باید گفت
نمی دانم چه باید کرد
به یاد آور سخنهای مرا در نامه ی پیشین
 سخن هایی که بر می خاست چون آه از دلی غمگین
چنین گفتم در آن نامه
اگر چرخ فلک باشد حریرم
ستاره سر به سر باشد دبیرم
هوا باشد دوات و شب سیاهی
حرف نامه : برگ و ریگ و ماهی
 نویسند این دبیران تا به محشر
امید و آرزوی من به دلبر
به جان من که ننویسند نیمی
 مرا در هجر ننمابد بیمی
من آن شب کاین سخن ها بر قلم راندم
ندانستم کزین افسانه پردازی چه می خواهم
 ولی امروز می دانم
 نه می خواهم حریر آسمان ، طومار من گردد
 نه می خواهم ستاره ترجمان عشق افسونکار من گردد
دوات شب نمی اید به کار من
نه برگ و ریگ و ماهی غمگسار من
 حریر گونه ام را نامه خواهم کرد
سر مژگان خود را خامه خواهم کرد
 حروف از اشک خواهم ساخت
 مگر اینسان توانم نامه ای اندوهگین پرداخت

"نادر نادرپور"

ناپلئون

تمدن نتيجه نفود زنان پارسا است

امرسون

حساسيت,عشق,تحمل و فداکاري زندگي زن را تشکيل ميدهد

بالزاک

در دنيا تنها دو چيز زيباست,زن و گل

مالرب

در آغاز هر کار مهم زن وجود دارد

لا مارتين

زن از زيباترين و عزيزترين موجودات جهان است

کنفوسيوس

زن کودکي است که با اندک تبسم خندان و با کمترين بي مهري گريان ميشود

هرود

مردان آفريننده کارهاي مهم هستند و زنان آفريننده مردان

رومن رولان

يک زن کامل کسي است که بداند چگونه فرمانروايي کند

ويگتور هوگو

                     زن خوب فرمانبر پارسا            کند مرد درويش را پادشا

                                                      سعدي